چند پند از “رسالهی صد پند” عبید زاکانی:
- بر خودپسندان سلام ندهید.
- طمع از خیر کسان ببرید تا به ریش مردم توانید خندید.
- خواجگان و بزرگان بیمروت را به ریش بتیزید(۱).
- تا توانید سخن حق مگویید تا بر دلها گران نشوید و مردم بیسبب از شما نرنجند.
- جلق زنی را به از غُر زنی دانید.
- مسخرگی و قوادی و دف زنی و غمازی و گواهی به دروغ دادن و دین به دنیا فروختن و کفران نعمت پیشه سازید تا پیش بزرگان عزیز باشید و از عمر برخوردار گردید.
- مستان را دست گیرید.
- راستی و انصاف و مسلمانی از بازاریان مطلبید.
- شراب فروشان و بنگ فروشان را دل به دست آرید تا از عیش ایمن باشید.
- از کودکان نابالغ به میانپای(۲) قانع شوید تا شفقت(۳) به جای آورده باشید.
۱ – تیزیدن = گوز دادن
۲ – میانپای = لای پا
۳ – شفقت = مهربانی، دل رحمی
