چرک نویس های پارسا عدالت

به آسمان نگاه نخواهم کرد
دیگر….
که شرم دارم حتی از بیاد آوردن نامت
خدای….
که آسمان غصب بارگاه تو است
و زمین….
زادگاه من
زیستگاه من
میهن من
چه نیاز است مرا به آسمان که در غصب تو است…..
و مرگ….
میان من و تو فاصله ای ابدی خواهد انداخت
فراموشت خواهم کرد
آنگونه که فراموش نخواهد شد
کودکی را که به جرم زیستن
کشتی….

گم کردم نگاهت را

گم کردم نگاهت را
درمیان انبوه پنجره ها
چشمانم به کدامین پنجره خیره مانده است
که نمی بینم تو را…..