من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید
قفسم برده به باغى و دلم شاد کنید
فصل گل مىگذرد همنفسان بهر خدا
بنشینید به باغى و مرا یاد کنید
عندلیبان، گل سورى به چمن کرد ورود
بهر شاباش قدومش همه فریاد کنید
یاد از این مرغ گرفتار کنید اى مرغان
چون تماشاى گل و لاله و شمشاد کنید
هر که دارد ز شما مرغ اسیرى به قفس
برده در باغ و به یاد منش آزاد کنید
آشیان من بیچاره دگر سوخت چه باک
فکر ویران شدن خانه صیاد کنید
شمع اگر کشته شد از باد مدارید عجب
یاد پروانه هستى شده بر باد کنید
بیستون بر سر راه است مباد از شیرین
خبرى گفته و غمگین دل فرهاد کنید
جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه
اى بزرگان وطن بهر خدا داد کنید
گر شد از جور شما خانه مورى ویران
خانه خویش محال است که آباد کنید
کنج ویرانه زندان شد اگر سهم بهار
شکر آزادى و آن گنج خداداد کنید
