چرک نویس های پارسا عدالت

روایتهای متفاوتی از نارسیس در اساطیر یونانی نقل شده. در روایت اوید اینچنین آمده:

اکو الهه ی زیبارویی که شیفته ی صدای دلنشین خود بود دل در گرو نارسیس می نهد اما این جوان مغرور توجهی به او ندارد.یک روز که نارسیس برای شکار گوزن عازم جنگل می شود اکو او را مخفیانه دنبال می کند.اکو می خواهد نام نارسیس را فریاد بزند اما قادر به این کار نمی شود تا اینکه نارسیس متوجه صدای پایی شده و فریاد می زند: “چه کسی آنجاست؟” اکو در جواب فریاد او را تکرار می کند: “چه کسی آنجاست؟” و این ادامه می یابد تا سرانجام اکو خود را به نارسیس نمایانده و به سمت او می شتابد اما نارسیس خود را کنار کشیده و از اکو می خواهد تا او را به حال خود رها نماید. اکو تا پایان عمر دلشکسته و اندوهگین از عشق ناکام خود ذره ذره تحلیل می رود تا اینکه از او چیزی جز صدایش باقی نمی ماند.

نارسیس تشنه می شود و برای نوشیدن آب به کنار رود می رود. تصویر خود را در آب می بیند و از ترس اینکه مبادا خدشه ای به صورت انعکاس یافته ی او در آب ایجاد شود دست خود را درون آب نمی برد و سرانجام همانگونه که شیفته وار به تصویر خود می نگرد به تدریج از شدت تشنگی جان می سپرد و از محل مرگ او گل نرگس سر بر می آورد.

 

هنرمند و طراح فرانسوی٬ ماتیو لوهانور٬ با الهام از این اسطوره ی باستان آیینه ای طراحی کرده که آنرا آیینه ی نارسیس نامیده. این آیینه از یک کاسه ی بزرگ حاوی آب ساخته شده است.به محض اینکه فردی برای دیدن تصویر خود به این آیینه نزدیک می شود یک سنسور با تحریک کاسه ی داخلی باعث می شود قسمت داخلی آن شروع به چرخش نموده و تصویر انعکاسی را به لرزش و اعوجاج در می آورد.

سایر طرحهای این هنرمند را می توانید در اینجا ببینید.

منابع: ویکی پدیا و Neatorama

او یکی از محبوب ترین و جنجالی ترین شاعران معاصر امریکاست که در ۱۹۲۰در آلمان از پدری لهستانی –آمریکایی و مادری آلمانی به دنیا آمد.

بحران پس از جنگ جهانی اول خانواده اش را به امریکا کشاند که پس از دو سه بار تغییر مکان سر انجام در لوس آنجلس آرام کرفت.

پدر چارلز دائم الخمر بود و بارها اورا زیر ضربات کتک می گرفت. وحشت از پدر و صورت پر از جوش های درشت و چرکی او را جوانی کمرو و منزوی ساخت.

به علت افراط در خوردن مشروبات الکلی به زخم معده دجار شد که که سر انجام در ۱۹۵۲ بستری شد و تا آستانه مرگ رفت.

پس از ترخیص از بیمارستان بود که به نوشتن رو آورد و تا آخر عمر ۷۴ ساله اش از آن دست نکشید. او بالغ بر۵۰ کتاب شعر و داستان کوتاه و رمان از خود به جا گذاشت.

آن چه آثار چارلز بوکووسکی را ممتاز می کند صمیمیت بیش از اندازه اش و طنز گزنده و غافلگیر کننده اش است.

چند ماه پس از مرگش فیلمی از زندگی او ساختند که در ۱۹۹۵ در لوس آنجلس و بعد در سراسر آمریکا به نمایش درآمد.

۱-

زکام و ولگردی

کتابی خواندم در باره جان دوس پاسوس

که زمانی کمونیستی دو آتشه بود

اما آخر کار سر در آورد از تپه های هالیوود

با کلی مال و منال و روزنامه وال استریت جورنال به دست.

این خیلی اتفاق می افتد

اما آن چه کم پیش می آید محافظه کار جوانی است که

تبدیل شود به کونیست پیر و سفت وسخت.

محافظه کارهای جوان همیشه

تبدیل به محافظه کارهای پیر می شوند.

محافظه کاری باشیر در جانشان شده با خون بدر می آید.

اما وقتی رادیکالی جوان

کمونیستی پیر می شود

منتقدین و محافظه کاران

با او کنار می آیند

مثل کنار آمدن با دیوانه ای

که از تیمارستان فرار کرده است.

۲-

گاو در کلاس هنر

هوای خوب

مثل

زن خوب است

همیشه نیست

زمانی که هم است

دیرپا نیست.

مرد اما

پایدار تر است.

اگر بد باشد

می تواند مدت ها بد بماند

و اگر خوب باشد

به این زودی بد نمی شود.

اما زن عوض می شود

با

بچه

سن

رژیم

سکس

حرف

ماه

بود و نبود آفتاب

وقت خوش.

زن را باید پرستاری کرد

با عشق.

حال آن که مرد

می تواند نیرومند تر شود

اگر به او نفرت بورزند.

۳-

انتظار

در انتظار مرگ هستم

چون گربه ای که

در کمین است

بپرد روی تخت.

دلم به حال زنم می سوزد

خواهد دید

این تن خشک شده را

این پوست رنگ پریده را.

یک بار تکانش خواهد داد

شاید هم برای بار دوم.

“هنک!؟”

هنک جوابی نخواهد داد.

مرگ نیست که نگرانم می کند

زنم است

که خواهد ماند با

تلی از هیچ.

دلم می خواهد او بداند.

“چارلز بوکووسکی”

۱ -
ماه در غروب

ماه مرده است، مرده است
ولی به وقت بهار، حیات دوباره یی خواهد یافت.

وقتی که در میان چهره های صنوبرها
باد جنوبی موج می زند.

وقتی که قلب مان
خرمن آه هایش را به زمین می گذارد.

وقتی که بام های سفالینه پوش
کلاه خرد علف بر سر می گذارند.

ماه مرده است، مرده است
ولی به وقت بهار، حیات دوباره یی خواهد یافت.

۲ –
غروب به ترانه خوانی مشغول است.
” برسیوز ” ی روی درختان پرتقال.

خواهر کوچکم آواز می خواند:
” زمین یک پرتقال است “.

و در اشک ها، ماه می گوید:
” می خواهم پرتقال باشم “.

راهی نیست، کودکم!
حتا اگر گلگونه شوی
و نه لیمویی زیبا.

آه که چه حیف شد!

بگذار سنگی را ببوسم
که دیگر سنگ‌ها را سوئی زد
تا خون لورکا
بر سینه‌ی او بریزد.

بگذار لیموئی را ببوسم
که رفت و در ترانه‌ی لورکا نامش را نوشت.

بگذار جلیقه‌ی نازکی را ببوسم
که گمان می‌کرد
بر سینه‌ی گرمش ضد گلوله‌ئی خواهد شد.

اما ماه ماه
تو چرا خیره خیره نگاه کردی و چیزی نگفتی
آسمان را برای چه روشنی بخشیدی
تا گلوله سربازها سینه‌ی او را بهتر ببیند
و حالا آمدی
در آسمان گل آلوده‌ی تهران و چه را می‌جوئی!

برو ماه ماه
برو که پشیمانی سودی ندارد
برو، بر دو زانو بنشین، زاری کن
برو، تاریکی بهتر
از نوری که اتاق فرانکو را روشن می‌کند.
شمس لنگرودی

غذایم را بین کشتارها می خوردم
و هنگام خواب کنار قاتلان دراز می کشیدم
بی رقتی از عشق پرستاری می کردم
و بی صبرانه طبیعت را می پاییدم
فرصت من در این جهان خاکی
اینگونه به سر شد.

برتولت برشت

وانکا

پسربچه‌ای نه ساله به نام وانکا ژوکوف که او را سه ماه پیش برای شاگردی به کفشدوزی آلیاخین سپرده بودند شب جشن تولد عیسی مسیح خوابش نمی برد. او صبر کرد تا صاحب دکان همراه زن و کارگرانش برای دعای شب عید به کلیسا بروند. آنوقت از گنجه صاحب دکان شیشه مرکب، قلم و سرقلمی زنگ‌زده برداشت و صفحه‌ای کاغذ مچاله را باز کرد و شروع به نوشتن کرد.

- “ بابا بزرگ عزیز، کنستانتین ماکاریچ، من به تو کاغذ می نویسم. عید شما مبارک. خدا همه چیز به شما بده! من که ننه بابا ندارم، تنها تو برام باقی موندی

پدر بزرگ وانکا پیرمردی شصت و پنج ساله ، کوتاه و لاغر اما فوق‌العاده چابک و فرز بود. صورتی همیشه خندان و چشمانی مست داشت. او به عنوان نگهبان شبانه در خانواده ژیوارف خدمت می‌کرد. روزها را یا در اتاق خدمتکاران می خوابید و یا به شوخی و خوشمزگی با کلفت‌ها می‌گذراند. شب‌ها پوستین گشادی می‌پوشید، دور خانه و باغ ارباب می‌گشت و قاشق‌های چوبیش را بصدا درمی‌آورد. دو سگ یکی پیر بنام “کاشتانکا” (بلوطی) و دیگری بواسطه رنگ سیاهش “مشکی” همیشه با او بودند.

(ادامه…)

راستی که در دوره تیره و تاری زندگی می کنم
امروزه فقط حرفهای احمقانه بی خطرند
اخم بر چهره نداشتن، از بی احساسی خبر می دهد،
و آنکه می خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است.

برتولت برشت