چرک نویس های پارسا عدالت

۱ -
ماه در غروب

ماه مرده است، مرده است
ولی به وقت بهار، حیات دوباره یی خواهد یافت.

وقتی که در میان چهره های صنوبرها
باد جنوبی موج می زند.

وقتی که قلب مان
خرمن آه هایش را به زمین می گذارد.

وقتی که بام های سفالینه پوش
کلاه خرد علف بر سر می گذارند.

ماه مرده است، مرده است
ولی به وقت بهار، حیات دوباره یی خواهد یافت.

۲ –
غروب به ترانه خوانی مشغول است.
” برسیوز ” ی روی درختان پرتقال.

خواهر کوچکم آواز می خواند:
” زمین یک پرتقال است “.

و در اشک ها، ماه می گوید:
” می خواهم پرتقال باشم “.

راهی نیست، کودکم!
حتا اگر گلگونه شوی
و نه لیمویی زیبا.

آه که چه حیف شد!

بگذار سنگی را ببوسم
که دیگر سنگ‌ها را سوئی زد
تا خون لورکا
بر سینه‌ی او بریزد.

بگذار لیموئی را ببوسم
که رفت و در ترانه‌ی لورکا نامش را نوشت.

بگذار جلیقه‌ی نازکی را ببوسم
که گمان می‌کرد
بر سینه‌ی گرمش ضد گلوله‌ئی خواهد شد.

اما ماه ماه
تو چرا خیره خیره نگاه کردی و چیزی نگفتی
آسمان را برای چه روشنی بخشیدی
تا گلوله سربازها سینه‌ی او را بهتر ببیند
و حالا آمدی
در آسمان گل آلوده‌ی تهران و چه را می‌جوئی!

برو ماه ماه
برو که پشیمانی سودی ندارد
برو، بر دو زانو بنشین، زاری کن
برو، تاریکی بهتر
از نوری که اتاق فرانکو را روشن می‌کند.
شمس لنگرودی

بر شاخه های درخت غار
دو کبوتر
تاریک دید م
یکی خورشید بود وآن دیگری ماه

همسایه های کوچک
با آنان چنین گفتم
گور من کجا خواهد بود

در دنباله دامن من
چنین گفت خورشید

در گلوگاه من
چنین گفت ماه

ومن که زمین را بر گرده خویش
داشتم و پیش می رفتم
دو عقاب دیدم همه از برف
و دختری سراپا عریان
که یکی دیگری بود و دختر هیچکس نبود

عقابان کوچک
به آنان چنین گفتم
گور من کجا خواهد بود
در دنباله دامن من
چنین گفت خورشید

در گلوگاه من
چنین گفت ماه

بر شاخساران
درخت غار دو کبوتر عریان دیدم
یکی دیگری بود و هردو هیچ نبودند