چرک نویس های پارسا عدالت

زنگها دیگر بار سکوت را در هم می‌شکنند،
و پریشان شیون می‌کنند ….
تنها چند خیابان از هم دوریم،
تنها چند واژه.
داسی نقره‌ای در شب،
شهر در این هنگام می‌خوابد،
برفدانه‌‌ها می‌نشینند سبک
و ستارگان بر فراز یقه‌ات.
آیا خراشهای قدیمی هنوز درد دارند؟
چه مدتی بر جا می‌مانند؟
دست می‌اندازدت دیدگان دلربا
تازه و براق.

آنها (آبی و قهوه‌ای؟) عزیزترند از
هر چیزی که برگه‌ها در بر دارند.
مژگانشان روشنتر می‌شود،
بیرون در سرمای یخبندان ….
ناقوسهای کلیسا به سوی سکوت رنگ می‌بازند
***
بی‌حرمتی از پشیمانی …..
تنها چند خیابان ما را جدا می‌کند،
تنها چند واژه.
هلال نقره‌ای، در این ساعت،
می‌نگرد به ارواح شاعرانه با بیم،
بادها بر می‌توفند و یقه‌تان را
برف می‌پوشانَد.

————————————————-

In the Winter

Bells again break the silence,
Wailing with remorse…
Only several streets divide us,
Only several words!
A silver sickle in the night,
The city sleeps this hour,
The falling snowflakes set alight
The stars upon your collar.
Are the sores of the past still aching?
How long will they abide?
You’re teased by captivating,
New and shimmering eyes.

They (blue or brown?) are dearer
Than anything pages hold!
Their lashes are turning clearer,
Out in the freezing cold…
Church bells have faded to silence

Powerless from remorse…
Only several streets divide us,
Only several words!
The silver crescent, at this hour,
Looks at poetic souls in awe,
The winds are gusting and your collar
Is covered with the snow.
———————————————-

 Зимой

Снова поют за стенами
Жалобы колоколов…
Несколько улиц меж нами,
Несколько слов!
Город во мгле засыпает,
Серп серебристый возник,
Звездами снег осыпает
Твой воротник.
Ранят ли прошлого зовы?
Долго ли раны болят?
Дразнит заманчиво-новый,
Блещущий взгляд.

Сердцу он (карий иль синий?)
Мудрых важнее страниц!
Белыми делает иней
Стрелы ресниц…
Смолкли без сил за стенами

Жалобы колоколов.
Несколько улиц меж нами,
Несколько слов!
Месяц склоняется чистый
В души поэтов и книг,
Сыплется снег на пушистый
Твой воротник.

Marina Tsvetaeva, 1910